تئاتر؛ مادری مظلوم که حمایت مسئولان را می طلبد

تماشای تئاتر زنده برای مخاطبان جذاب بود و بازیگران این هنر هم از نفس کشیدن روی صحنه با مردم و ظاهر شدن مقابل چشمانشان لذت می بردند تا اینکه هنرهای هفتم و پنجم با به روز شدن و جذابیت بیشترشان گوی سبقت را از تئاتر ربودند و مخاطبان بیشتری را به خود جلب کردند. در این شرایط که توجه مسئولان  به سینما بیشتر می شود و مردم هم کمتر پول برای دیدن تئاتر خرج می کنند نفس هنرمندان این عرصه رفته رفته می گیرد.

اگر چه امسال تئاتر کشورمان نسبت به چند سال قبل حال و روز بهتری دارد و فروش یک تئاتر از مرز 2 میلیارد تومان گذشت و رکورد فروش تاریخ این هنر جا به جا شد؛ هنوز هم تئاتر و هنرمندانش مظلوم واقع شده اند و نیاز به حمایت بیشتر دارند.

برای یک نمایش ماه ها وقت گذاشته می شود، هزینه های زیادی می شود و با کش و قوس های فراوان آن نمایش  روی صحنه می رود. در نهایت هم قشر خاصی از جامعه به تماشای آن نمایش می نشینند.

این یک حقیقت است که سینما طیف گسترده تری از مردم جامعه را در بر می گیرد اما تبلیغاتی که درباره این هنر می شود و پول هایی که در آن می آید و می رود در این امر بی تأثیر نیست.

بسیاری از کارگردانان و بازیگران سطح یک سینمای ما فعالیت هنری خود را با تئاتر آغاز کرده اند و اعتقاد دارند سختی کار در تئاتر چند برابر سینما و دستمزد دریافتی عوامل یک دهم هنر هفتم است.

همین امر سبب می شود آن هنرمندی که غم نان دارد اگر راهی به سینما یا تلویزیون پیدا کند از تئاتر کوچ کند و در غیر این صورت نتواند با تمام روح و جسمش روی صحنه حاضر شود.

نکته دیگر این که چرا باید در کشور ما فیلم های سینمایی هفته ها در چندین سینمای کشور اکران شوند، به جشنواره های مختلف داخلی و خارجی بروند ، به نمایش در بیایند و به جهانیان معرفی شوند اما یک نمایش در حداکثر دو تماشاخانه روی صحنه برود و خیلی زود پایین کشیده شود؟ مگر تئاتر به دلیل هم نفس شدن عوامل و مخاطبانش نمی تواند پیام هایی چون انسانیت، دیانت و آزادگی را بهتر و مؤثر تر از سینما به مردم جهان منتقل کند؟

این نکته صحیح است که تعداد تماشاخانه های ما و مکان هایی که بتوان با کمترین مشکل فنی و فضایی یک نمایش را روی صحنه برد بسیار کمتر از سینماهای ما است اما این هم مشکلی است که باید برایش چاره ای اندیشیده شود.

اگر بخواهیم از دغدغه های تئاتر و تئاتری ها بگوییم طومارها باید بنویسیم اما این مسائل بارها و بارها بیان و تنها ساعت ها درباره اش بحث شده و در عمل اندک اتفاقی افتاده است.

به هر حال سی و پنجمین جشنواره تئاتر فجر نزدیک است و بخش قابل توجهی از ذوق، تلاش، امید و انرژی اهالی هنر نمایش را با خود می آورد.

حال مسئولین تئاتر باید با حمایت های مادی و معنوی خود حتی در همین ایام برگزاری جشنواره و در برخورد با 

برگزیدگان به گونه ای عمل کنند که این میزان ذوق و استعداد بر اثر بی مهری سر خورده نشود و مادر هنر های نمایشی روزهای روشن تری را به خود ببیند.