مداخله پایان ناپذیر آمریکا در افغانستان

 دیروز ژنرال «جان نیکولسون»، فرمانده نیروهای آمریکایی و ناتو در افغانستان اعلام کرد برای مقابله با گروه طالبان در سال 2018 لازم است که تعداد نیروهای آمریکایی در افغانستان افزایش یابد.
به گزارش خبرگزاری فرانسه، نیکولسون تاکید کرد که بیش از 1000 نظامی آمریکایی سال آینده در نبردهای خط مقدم شرکت خواهند کرد. وی اضافه نمود که این افزایش نیرو، تعداد بیشتری از نظامیان آمریکایی را در معرض خطر قرار خواهد داد، به همین علت، طیفی از امکانات هوایی و نظارتی برای حمایت از آنها به کار گرفته خواهد شد.
در یک ارزیابی و تحلیل کلی به نظر می‌رسد این اظهارات و تاکیدات در چارچوب راهبرد جدید دونالد ترامپ برای افغانستان قابل ارزیابی و بررسی باشد. راهبردی که در ظاهرِ فریبننده‌ی مبارزه با تروریسم قصد دارد تعداد نیروهای نظامی آمریکا در افغانستان را افزایش دهد. در چارچوب همین راهبرد جنگی در ماه اوت گذشته (دو سه ماه گذشته) بمباران‌های هوایی آمریکا در افغانستان شدت گرفته و در همین مدت سه هزار نیروی کمکی آمریکایی به افغانستان اعزام شده‌اند.
دولت آمریکا در حالی دست ارتش را برای افزایش تعداد نیروهایش در افغانستان باز گذاشته که افزایش نیروهای نظامی آمریکا در این کشور در گام نخست مغایر با وعده‌های انتخاباتی ترامپ است. از این‌رو به نظر می‌رسد دونالد ترامپ بر خلاف تعهداتش به‌دنبال تقویت حضور آمریکا در افغانستان است. ترامپ چند وقت پیش به «جیمز متیس» وزیر دفاع دولتش اختیار کامل داد هر تعداد نیرو می‌خواهد، به افغانستان اعزام کند. در حال حاضر 8 هزار و 400 نظامی آمریکایی در افغانستان مستقرند.
در ادامه این چالش جدی و سؤال اساسی مطرح است که وقتی حضور بیش از ۱۶۰ هزار نیروی خارجی در سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۴ نتوانسته گره از مشکلات و تداوم جنگ در افغانستان بگشاید، حضور چند هزار نیروی تازه چه دردی را دوا خواهد کرد؟!
به هرحال نزدیک به دو دهه از حضور اشغال‌گران آمریکایی در افغانستان می‌گذرد. در این مدت افغانستان نه تنها روی آرامش را به خود ندیده بلکه بی‌ثباتی و ناامنی در این کشور روندی افزایشی یافته است. در این مسیر، آمریکا در حالی سعی دارد خود را ناجی افغانستان نشان دهد که سردمداران کاخ سفید عامل و مسبب اصلی مسایل و مشکلات دیروز و امروز افغانستان هستند.
در این ارتباط، انتقادات در مجلس افغانستان در خصوص اعزام نیروهای تازه نفس آمریکایی به این کشور بالا گرفته است. برخی از نمایندگان می‌گویند که اعزام نیرو، موجب تداوم جنگ و تشدید آن در افغانستان می‌شود.
بر این اساس، این تصور واهی که راه نجات افغانستان در گرو افزایش نیروهای آمریکایی در این کشور است بیش از پیش به افزایش نارضایتی‌های مردمی و بغرنج‌تر شدن اوضاع و شرایط افغانستان دامن زده است. بنابراین هرچه زمان می‌گذارد از جمله نگرانی‌ها پیرامون پیمان امنیتی با امریکا - که حکومت وحدت ملی افغانستان در اولین روز کاری خود آن را امضاء کرد- بیشتر خود را نشان می‌دهد و برای افغان‌ها حاصلی جز تشدید ناامنی و ادامه جنگ و درگیری در کشورشان نداشته است. همین امر موجب شده که در طول دو سال گذشته، نمایندگان مجلس افغانستان بارها و بارها پیمان امنیتی با امریکا را مورد انتقاد قرار دهند و خواستار لغو آن شوند.
به هرحال واقعیت این است که پیمان امنیتی که کابل با کاخ سفید امضا کرده، فضای کلی افغانستان را در اختیار امریکایی‌ها قرار داده است. اتکاء افغانستان به آمریکا به‌عنوان یک قدرت اشغالگر و متجاوز به بهانه مقابله با تروریسم (طالبان)، فرصت‌سازی برای کاخ سفید و چالش‌افزایی برای کابل به دنبال داشته است. همین امر موجب شده که آمریکا حاکمیت ملی افغانستان را زیر پا گذارد و نقطه نظرات افغان‌ها را در اداره کشورشان نادیده گیرد.
....................................................................................
مصطفی عبدلی