تاثیر داروی سالبوتامول در درمان آلزایمر

به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صداوسیما؛ پایگاه اينترنتي نوشت: بیماری آلزایمر، شایع‌ترین شکل بیماری زوال عقلی است و ۴۷ میلیون نفر را در سراسر جهان مبتلا کرده است و انتظار می‌رود تا سال ۲۰۵۰ شمار مبتلایان به آن تا ۱۳۰ میلیون نفر بالا رود. هنوز هیچ درمان موثری برای این بیماری یا روشی برای کنترل پیشرفت آن کشف نشده است.
در مطالعه محققان علوم پزشکی در دانشگاه لانکستر انگلیس، مشخص شد داروی سالبوتامول در کاهش میزان تجمع فیبر‌های پروتئین تائو موثر است که در مغز مبتلایان به آلزایمر یافت می‌شود. تجمع این فیبر‌های میکروسکوپی، ممکن است به ناتوان سازی نورون ها، مرگ سلول مغزی و مهم‌ترین علائم بیماری آلزایمر تبدیل شود. بیشتر تحقیقات بیماری آلزایمر بر روی ساخته شدن پلاک‌های آمیلوئید متمرکز شده است.
اکنون در دانشگاه لانکستر با استفاده از تکنیکی موسوم به SRCD محققان موفق شدند بیش از ۸۰ ترکیب رایج را بررسی کنند. در نهایت، چهار داروی کنونی به عنوان نامزد‌های احتمالی درمان آلزایمر تعیین شد که عبارت بودند از: اتامیوان، فنوترول، دوبوتامین و سالبوتامول.
محققان دریافتند داروی سالبوتامول در مراحل اولیه تشکیل فیبریل‌های تائو، با آن واکنش می‌دهد و توانایی آن را برای تشکیل هسته اصلی و اولیه تضعیف می‌کند. دکتر دیوید توسند و همکارانش امیدوارند این روش به زودی پاسخ دهد و بتوان از داروی یاد شده برای پیشگیری از پیشرفت آلزایمر و حتی درمان آن بهره برد.
بر اساس آمار‌ها برآورد می‌شود حدود پنج میلیون و چهارصد هزار نفر در آمریکا به بیماری آلزایمر مبتلا باشند که هیچ درمانی ندارد، ولی برخی داروها، قادرند شرایط قوای شناختی بیماران را کنترل کنند. با بالا رفتن سن و پیر شدن سلول ها، ترشح ماده شیمیایی سروتونین کاهش می‌یابد، بدین ترتیب ارتباط بین سلولی و انتقال اطلاعات دچار مشکل می‌شود. این مشکل بیشتر از همه در بخش حافظه و خاطرات خود را نشان می‌دهد.
خاطره‌ها ترکیبی هستند از یادآوری دیده‌ها و شنیده‌ها و احساسات که برای یاداوری آن‌ها مغز نیاز به برقراری یک ارتباط پیچیده سلولی بین همه بخش‌ها دارد. به همین علت با بالا رفتن سن و کم شدن ترشح سروتونین در مغز، خاطره‌ها کمرنگ یا فراموش می‌شوند. در بیماری آلزایمر ترشح سروتونین به شدت کاهش می‌یابد، اما این مسئله همیشه به علت پیر شدن سلول‌ها نیست.
سکته مغزی که باعث از دست رفتن بخشی از سلول‌های مغز می‌شود یا شوک عاطفی پس از دست دادن عزیزی می‌توانند خطر ابتلا به آلزایمر را افزایش دهند. آلزایمر با از دست دادن حافظه کوتاه مدت، فراموش کردن آدرس‌ها و اسم‌ها آغاز می‌شود و کم کم تا آنجا پیش می‌رود که فرد حتی راه بازگشت به خانه را فراموش می‌کند. بیماری آلزایمر متاسفانه درمانی ندارد، اما می‌توان از پیشرفت آن جلوگیری کرد.