نمره ناامید کننده کلزا در سال آخر

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما‏، شرکت بازرگانی دولتی ایران سطح فعلی مزارع کلزای ایران را ۱۸۳ هزار هکتار اعلام کرد و افزود: از این مزارع حدود ۲۹۵ هزار تن محصول برداشت می‌شود.

اگرچه این مجموعه وابسته به وزارت جهاد کشاورزی ابراز امیدواری کرده است که در آینده با اجرای سیاست‌های حمایتی، سطح زیر کشت کلزا افزایش یافته و وابستگی کشور به روغن‌های وارداتی کاهش یابد، اما اعداد اعلام شده که به میزان چشمگیری با نیاز فعلی کشور فاصله دارند، نشان می‌دهد که تولید این محصول استراتژیک در پنجمین و آخرین سال برنامه ششم توسعه، نه تنها به سطح تعیین شده در برنامه نرسیده، بلکه از سال قبل، سال قبلتر و سه سال قبل نیز کمتر شده است.

میزان تولید کلزا در سال ۱۳۹۶ که نخستین سال ششمین برنامه پنج ساله توسعه کشور بود، حدود ۱۸۱ هزار تُن و در سال دوم برنامه، ۳۳۰ هزار تُن اعلام شد که تنها حدود ۴۰ هزار تن با تحقق صددرصدی ارقام تعیین شده در برنامه توسعه فاصله داشتند.

در سال‌های ۹۸ و ۹۹ نیز با حدود ۴۰۰ هزار تُن برداشت، اگرچه هر سال فاصله با ارقام (۵۳۳ و ۶۹۸ هزار تُن) برنامه توسعه بیشتر شد، اما دستکم نسبت به سال‌های قبل روندی رو به رشد داشت و انتظار می‌رفت که در سال زراعی اخیر نیز، تولید کلزا اگر به ارقام برنامه ریزی شده نرسیده، لااقل بیشتر از پارسال باشد.

این درحالی است که رقم ۲۹۵ هزار تُن اعلام شده توسط شرکت بازرگانی دولتی نه تنها به یک سوم عدد (۹۳۴ هزار تُن) تعیین شده در برنامه ششم توسعه نیز نمی‌رسد، بلکه از رقم حدود ۴۰۰ هزار تُن سال قبل نیز کمتر است.

این کاهش تولید در شرایطی رخ داده است که تنها حدود ۱۵۰ هزار تن از روغن خوراکی مورد نیاز سالانه کشور در داخل تولید می‌شود و ده برابر این رقم باید از بازار‌های با چالش مواجه شده خارج از کشور خریداری شود.

اگرچه مسئولان وزرات جهاد کشاورزی از برنامه‌ریزی برای توسعه کشت کلزا و سایر دانه‌های روغنی از طریق اقدامات حمایتی سخن می‌گویند و در برنامه تدوین شده جهادکشاورزی برای مقابله با چالش کمبود جهانی مواد غذایی نیز بطور مشخص روی این امر تاکید شده، اما رخداد‌هایی مانند نامناسب بودن نرخ خرید تضمینی کلزا و اقدام نسبتا دیرهنگام برای اصلاح آن، به افزایش امید برای پیش رفتن در مسیر توسعه لطمه می‌زند.

در کنار این موارد، تداوم خشکسالی و بحران در بازار جهانی مواد غذایی نیز لزوم توجه جدی‌تر به توسعه کشاورزی و حرکت بر مبنای برنامه‌های بالادستی را مضاعف می‌کند.