امید جدیدی برای درمان سرطان پانکراس

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما به نقل از پایگاه اطلاع رسانی سلول های بنیادی ایران ، با نرخ بقای ۵ ساله ۱۱ ٪، پیش بینی می‌شود که سرطان پانکراس به دومین علت مرگ ناشی از سرطان در آمریکا در این دهه تبدیل شود، زیرا آدنوکارسینوم مجرای پانکراس (PDAC) بیش از ۹۰ ٪ از کل موارد سرطان پانکراس را تشکیل می‌دهد.

در همین راستا تاکنون در مطالعات قبلی چشم انداز جهشی و محرک‌های سرطان پانکراس را بررسی کرده اند. با این حال، تنظیم کننده اصلی ورود چرخه سلولی و متابولیسم و جهش‌های انکوژن که این سرطان را  هدایت می‌کند ناشناخته باقی مانده است.

آدنوکارسینوم مجرای پانکراس (PDAC) یک بدخیمی کشنده است که نیاز به گزینه‌های درمانی جدید دارد. بر اساس هیستوژنز، تومور‌های پانکراس به دو دسته اپیتلیال یا غیر اپیتلیال طبقه بندی می‌شوند.

آدنوکارسینوم مجرای پانکراس (PDAC)، یک نئوپلاسم اپیتلیال و شایع‌ترین تومور بدخیم پانکراس است که بیش از ۸۵ درصد از کل بدخیمی‌های پانکراس را تشکیل می‌دهد.این سرطان به درمان‌های فعلی بسیار مقاوم است و به بیماران نرخ بقای کلی ۵ ساله تنها ۷.۲ ٪ را می‌دهد.

این امر باعث می‌شود سرطان پانکراس به مرگبارترین تومور شکم بالغ تبدیل شود. پیش‌بینی می‌شود که این سرطان به دلیل شیوع شدید آن تا سال ۲۰۳۰ به عنوان دومین عامل مرگ و میر ناشی از سرطان در آمریکا شناخته شود و حتی از سرطان سینه نیز پیشی بگیرد.

مشخص شده که پروتئین‌های متصل شونده به (RNA RBPs) پس از رونویسی پیوند، پایداری و ترجمه RNA را تنظیم می‌کنند. به این ترتیب، RBP‌ها در تمام جنبه‌های توسعه و پیشرفت سرطان نقش دارند، و بیان نابجای آن‌ها با کاهش بقا ارتباط دارد. در نتیجه، RBP‌ها به عنوان یک کلاس از اهداف بالقوه درمانی سرطان ظاهر شده اند.

سوپر تقویت کننده‌ها (SEs) مناطق خاصی در ژنوم هستند که تبدیل و تکثیر سلول‌های سرطانی را در سطح رونویسی تنظیم می‌کنند.

تا به امروز، سوپر تقویت کننده ها ، هماهنگ کننده افزایش پایدار در سرطان پانکراس تا حد زیادی ناشناخته باقی مانده اند، که توسعه درمان‌های موثر این سرطان را محدود کرده است.

در مطالعه حاضر، محققان مکان‌های ژنومی سوپرتقویت کننده ها را در ۱۶ رده سلولی سرطان پانکراس انسان ترسیم کردند و در نهایت ۸۷۶ تعداد از آنها را مشخص کردند.

مطالعات قبلی چندین ژن را در کنار مکان‌های ژنومی سوپرتقویت کننده در فرآیند‌هایی که در سرطان تنظیم نمی‌شوند، مانند پروتوآنکوژن JUN که در تکثیر سلولی فعال است را دخالت داده‌اند.

سوپرتقویت کننده ها در داخل تومور‌های سرطان پانکراس PDAC، بیان و عملکرد دستگاه سنتز پروتئین را برای پشتیبانی از فرآیند‌های انکوژنی تنظیم می‌کنند بنابراین درمان‌هایی که برومدومین و مهارکننده‌های موتیف خارج ترمینال (BET) را مختل می‌کنند، می‌توانند به عنوان دارو‌های ضد سرطان جدید امیدوارکننده ظاهر شوند.

کشف این عملکرد (مکانیسم )سرطانی یک رویکرد مولکولی قابل درمان در پایین دست منحصر به فرد را برای هدف قرار دادن سرطان پانکراس PDAC و به طور بالقوه سرطان‌های دیگر ارائه می‌دهد.

مهمتر از آن، این دارو‌ها به طور بالقوه می‌توانند از سمیت‌های شدید ناشی از سایر درمان‌های سرطان هدفمند SE جلوگیری کنند.