زبان فارسی، پیونددهنده هویت ملی و ضامن استقلال فرهنگی ایران

به گزارش خبرگزاری صداوسیما، محمدزاده با اشاره به جایگاه زبان فارسی در تاریخ ایران اظهار کرد: پس از ورود اسلام، ایران نه‌تنها دچار ازهم‌پاشیدگی فرهنگی نشد، با تکیه بر زبان فارسی توانست اسلام را عمیق و آگاهانه درک و بازتولید کند. 

آقای محمدزاده گفت: ایرانیان مسلمان از سده‌های سوم و چهارم هجری به پایه‌گذاران تمدن اسلامی تبدیل شدند، اما در عین حال، بخش اصیل هویت خود را مرهون زبان فارسی ماندند.

او شاهنامه فردوسی را «نقطه تلاقی خرد ایرانی و تعقل اسلامی» دانست و گفت: اگر بخواهیم پیوند اندیشه ایرانی و عقلانیت اسلامی را بیابیم، یکی از مهم‌ترین جلوه‌های آن در شاهنامه و دیگر آثار مکتوب فارسی دیده می‌شود.

این استاد دانشگاه با تأکید بر پیشینه باستانی زبان فارسی افزود: تصور اینکه زبان فارسی محصول صرفِ دوره اسلامی است، نادرست است. پیش از اسلام نیز زبان مشترکی در ایران وجود داشته که در کنار گویش‌های محلی، نقش زبان میانجی و رسمی را ایفا می‌کرد و بعدها به فارسی دری تکامل یافت.

محمدزاده با اشاره به اصل پانزدهم قانون اساسی تصریح کرد: زبان و خط رسمی و مشترک مردم ایران فارسی است، اما استفاده از زبان‌های محلی و تدریس ادبیات آنها در کنار زبان فارسی آزاد است. این اصل از مترقی‌ترین اصول در زمینه حقوق زبانی است و ظرفیت‌های وفاق ملی را تقویت می‌کند.

این استاد دانشگاه زبان فارسی را عامل پیوند میان همه ایرانیان دانست و گفت: هنگامی که فردوسی می‌گوید «دریغ است ایران که ویران شود»، یا شهریار می‌سراید «علی ای همای رحمت»، این مفاهیم برای همه ایرانیان، با هر گویش و در هر نقطه از کشور، درک مشترک ایجاد می‌کند. این همان کارکرد پیونددهنده زبان ملی است.

این پژوهشگر همچنین بر ضرورت تمایز میان زبان گفتار و نوشتار تأکید کرد و افزود: زبان معیارِ نوشتاری سبب تداوم میراث فرهنگی میان نسل‌ها می‌شود؛ زیرا اگر هر نسل صرفاً به زبان گفتاری خود بنویسد، ارتباط میان‌نسلی گسسته خواهد شد.

نخستین همایش «زبان و رسانه» مرکز پاسداشت زبان و ادبیات فارسی، امروز در مرکز همایش‌های صدا و سیما برگزار شد.